Drie keer Europees zilver in Torun.
Hilde Bottin met zilver op het hinkstappodium.
Marc Neefs op het podium in Torun: wereld- en Belgische recordhouder netjes samen.
Kathleen De Wolf met een finaleplaats in het hamerslingeren.
Regina Lenaers met het zware gewicht in de Poolse werpring.
Leuvense Zestigers op Zilveren Europese indoorexcursie in Polen
Torun/Pol, 02 april 2026
De 15de Europese indoorkampioenschappen voor masters werden afgelopen week in de Poolse geboortestad van Nicolaus Copernicus gehouden. Liefst vier van onze clubgenoot-masters maakten de verplaatsing naar Torun, zo’n 200 kilometer ten westen van Warschau. Dat men hier het klappen van de atletiekzweep kent, staat buiten kijf. De wereldvedetten à la Duplantis en onze Tornado’s hadden hier samen met Pieter Sisk nog maar pas de deur dichtgetrokken voor hun WK, of de Europese Masters openden die deur al opnieuw. Ook in 2024 werd dat EKI voor masters hier al gehouden, net zoals het wereldkampioenschap voor de 35-plussers in 2023 én in 2019. Voor de vierde keer konden de masters zich dus uitleven in deze prachtige indoorhal, waarop wij alleen maar jaloers kunnen zijn. De werpsters Kathleen De Wolf en Regina Lenaers; alleskunner Hilde Bottin en halve fondman Marc Neefs maakten hun opwachting in en rond de Kujawsko-Pomorska Arena.
W60 Hilde Bottin mocht op 29 maart het EK op gang trekken in het hinkstapspringen. Na een wat aarzelende start kwam ze goed op dreef en met haar derde poging van 8m94 klom ze naar plaats 2. Met haar 5de sprong van 9m02 (een clubrecord) verstevigde Hilde haar zilveren positie, al kwam haar Finse belaagster met een slotsprong nog dichtbij met 8m98. Hilde was alvast héél tevreden met haar zilveren plak: “Ik wist vooraf dat het een spannende strijd ging worden voor de hinkstapmedailles en met mijn knieblessure ging het extra moeilijk worden. Maar ik wou mijn laatste wedstrijd in schoonheid afsluiten en dus ging ik er voor. Pijnstillers en een strakke tape door de Zweedse kiné moesten mij een kans geven. Bij het inspringen ging het redelijk goed maar bij mijn eerste sprong ging ik al lichtjes door mijn knie. Geen goed begin maar proberen snel de knop om te draaien. Mijn derde sprong was al 8m94 en dat bracht me in zilveren positie. De druk lag nu dus bij de andere atleten. Mijn voorlaatste sprong ging nog voorbij de 9 meter – 9m02 – en die zou dus volstaan voor de podiumplaats en voor mijn doelstelling om voorbij de 9 meter te geraken. Toch bleef het bang afwachten en terecht, want een Finse atlete sprong bij haar laatste poging 8m98.” Hilde spreekt van haar laatste internationaal kampioenschap, en dat met een reden: “Ja, ik ga deze sfeer enorm missen maar de hechte internationale vriendschappen die ik door de jaren heen heb opgebouwd, zullen blijven bestaan. Ik heb het echter heel moeilijk met de manier waarop de nationale masters bij deze internationale confrontaties worden behandeld. Neen, details ga ik niet meegeven, maar ik zal mijn ongenoegen daarover wel bij de juiste bondsmensen ventileren…” Hilde Bottin kende deze locatie in Torun goed, want twee jaar geleden kon zij (toen aangesloten bij RC Tienen) als W55 hier al een zeer opmerkelijke wedstrijd neerzetten: 9m21, 9m21, 9m12, 9m10, 9m19. Toen werd ze knap vijfde, maar deze keer dus bij de W60 op de zilveren plaats met een prestatie die niet zoveel moest onderdoen voor haar EK in 2024.
Exact tien jaar geleden, op 1 april 2016, kon Marc Neefs als jonge vijftiger in Ancona een zilveren Europese 800m-medaille uit de Italiaanse indoorbrand slepen. Tijdens een late nocturne (22u30) van dit EKI herhaalde Marc als prille zestiger die stunt op dinsdagavond 31 maart 2026. Alhoewel de strijd voor zilver en brons nog redelijk tactisch leek, haalde Marc in de slotronde zijn gevreesd eindschot boven om zo zijn tegenstanders buitenspel te knikkeren. Tien jaar geleden hield de plaatselijke Italiaanse vedette Marc toen nipt van de Europese indoortitel, deze keer strandde diezelfde man net naast het podium met een Italiaans record in 2’12”83. Winst was er in Torun voor de kersverse Britse wereldrecordhouder, die in 2’07”63 zijn tweede tijd ooit liet optekenen. Maar Marc zette zijn zilveren plak heel veel glans bij met een verbetering van zijn Belgisch record met volle… vier seconden tot 2’10”96. Dat was zelfs beter dan het wereldrecord zoals het voor de winterstart genoteerd stond. Alleen: de actuele wereldrecordhouder zat ook in deze race en bleek van een andere planeet. Deze M60-finale was ongetwijfeld de sterkste 800m-wedstrijd ooit gelopen in deze leeftijdscategorie, met liefst zes lopers beneden 2’14”95, het vroegere Belgische record. Marc kopieerde dat verhaal op donderdagnamiddag 2 april in de 1500m. Hij had zich daags voordien vlotjes voor de finale geplaatst in 4’43”41 en moest in zijn vierde wedstrijd in evenveel dagen aan de slag in de finale. Opnieuw liep de 800m-kampioen hier in een andere dimensie – hij ging op zoek naar een wereldrecord en strandde met 4’22”97 op amper twee secondjes – maar Marc regelde autoritair zijn plan richting tweede zilveren medaille in 4’32”93, liefst 7 seconden onder het vorige Belgisch record ! “Ik had uiteraard gehoopt op een medaille, al bleek de Europese titel buiten bereik. Daarvoor was de Britse loper, die leeft als een prof en van het ene trainingskamp naar het andere toeleeft, veel te sterk. Maar het ging eigenlijk ontzettend vlot, buiten verwachting want na een hele zomer geplaagd met blessures, kon ik pas in het late najaar de looptrainingen hervatten om dan een eerste voorzichtige competitie te betwisten half januari. Ik had dus niet verwacht om beide Belgische records zo sterk te kunnen aanscherpen.” Ook mooi om zien was hoe de collega’s van ROBA (een herboren Patrick Van Daele die brons won in de veldloop, Joost Grymonpon en trainer Dirk Vankerkhoven) hun terugreis met een halve dag hadden uitgesteld, speciaal om voor Marc te komen supporteren ! In de trofeeënkast van Marc hangen nu vier zilveren en één bronzen Europese mastermedailles: 2010 outdoor Nyireghyhaza (800m); 2016 indoor Ancona (800m en 1500m-brons) en deze beide Poolse zilveren indoorplakken.
Winterse masterkampioenschappen betekenen meer dan alleen indooratletiek. Ook snelwandelen, veldlopen, stratenloop en de ‘verre/zware’ werpnummers horen daarbij. En ook daarin was onze club vertegenwoordigd dankzij Kathleen De Wolf en Regina Lenaers. Beiden zijn geen debutanten in internationale kampioenschappen en kennen het klappen van de zweep. Kathleen pakte in het verleden zelfs al medailles én wereldtitels. Maandag 30 maart stond het gewichtwerpen geprogrammeerd. Kathleen begon bij de W55 met 10m07 en een ongeldige poging. Haar derde worp landde bij 10m68, goed voor plaats 11, terwijl voor een top 8 plaats 11m07 nodig was. Liefst 20 werpsters namen deel aan deze wedstrijd. Regina haalde bij de W60 bij haar derde worp 10m17, goed voor plaats 15. Twee dagen later was ons werpduo aan de slag in het hamerslingeren. Ook hier weer heel veel volk in de werpring. Kathleen verzekerde zich met haar derde worp van 35m68 van drie extra pogingen. Die kwamen nog in de buurt (35m29, 33m86 en 34m39) maar een 8ste finaleplaats staat toch mooi op het palmares. Regina Lenaers zag zelfs 20 medeconcurrenten bij de W60 aantreden en liet met 25m49, 24m96 en 23m55 een 13de plaats én een clubrecord optekenen.
Exact tien jaar geleden, op 1 april 2016, kon Marc Neefs als jonge vijftiger in Ancona een zilveren Europese 800m-medaille uit de Italiaanse indoorbrand slepen. Tijdens een late nocturne (22u30) van dit EKI herhaalde Marc als prille zestiger die stunt op dinsdagavond 31 maart 2026. Alhoewel de strijd voor zilver en brons nog redelijk tactisch leek, haalde Marc in de slotronde zijn gevreesd eindschot boven om zo zijn tegenstanders buitenspel te knikkeren. Tien jaar geleden hield de plaatselijke Italiaanse vedette Marc toen nipt van de Europese indoortitel, deze keer strandde diezelfde man net naast het podium met een Italiaans record in 2’12”83. Winst was er in Torun voor de kersverse Britse wereldrecordhouder, die in 2’07”63 zijn tweede tijd ooit liet optekenen. Maar Marc zette zijn zilveren plak heel veel glans bij met een verbetering van zijn Belgisch record met volle… vier seconden tot 2’10”96. Dat was zelfs beter dan het wereldrecord zoals het voor de winterstart genoteerd stond. Alleen: de actuele wereldrecordhouder zat ook in deze race en bleek van een andere planeet. Deze M60-finale was ongetwijfeld de sterkste 800m-wedstrijd ooit gelopen in deze leeftijdscategorie, met liefst zes lopers beneden 2’14”95, het vroegere Belgische record. Marc kopieerde dat verhaal op donderdagnamiddag 2 april in de 1500m. Hij had zich daags voordien vlotjes voor de finale geplaatst in 4’43”41 en moest in zijn vierde wedstrijd in evenveel dagen aan de slag in de finale. Opnieuw liep de 800m-kampioen hier in een andere dimensie – hij ging op zoek naar een wereldrecord en strandde met 4’22”97 op amper twee secondjes – maar Marc regelde autoritair zijn plan richting tweede zilveren medaille in 4’32”93, liefst 7 seconden onder het vorige Belgisch record ! “Ik had uiteraard gehoopt op een medaille, al bleek de Europese titel buiten bereik. Daarvoor was de Britse loper, die leeft als een prof en van het ene trainingskamp naar het andere toeleeft, veel te sterk. Maar het ging eigenlijk ontzettend vlot, buiten verwachting want na een hele zomer geplaagd met blessures, kon ik pas in het late najaar de looptrainingen hervatten om dan een eerste voorzichtige competitie te betwisten half januari. Ik had dus niet verwacht om beide Belgische records zo sterk te kunnen aanscherpen.” Ook mooi om zien was hoe de collega’s van ROBA (een herboren Patrick Van Daele die brons won in de veldloop, Joost Grymonpon en trainer Dirk Vankerkhoven) hun terugreis met een halve dag hadden uitgesteld, speciaal om voor Marc te komen supporteren ! In de trofeeënkast van Marc hangen nu vier zilveren en één bronzen Europese mastermedailles: 2010 outdoor Nyireghyhaza (800m); 2016 indoor Ancona (800m en 1500m-brons) en deze beide Poolse zilveren indoorplakken.
Winterse masterkampioenschappen betekenen meer dan alleen indooratletiek. Ook snelwandelen, veldlopen, stratenloop en de ‘verre/zware’ werpnummers horen daarbij. En ook daarin was onze club vertegenwoordigd dankzij Kathleen De Wolf en Regina Lenaers. Beiden zijn geen debutanten in internationale kampioenschappen en kennen het klappen van de zweep. Kathleen pakte in het verleden zelfs al medailles én wereldtitels. Maandag 30 maart stond het gewichtwerpen geprogrammeerd. Kathleen begon bij de W55 met 10m07 en een ongeldige poging. Haar derde worp landde bij 10m68, goed voor plaats 11, terwijl voor een top 8 plaats 11m07 nodig was. Liefst 20 werpsters namen deel aan deze wedstrijd. Regina haalde bij de W60 bij haar derde worp 10m17, goed voor plaats 15. Twee dagen later was ons werpduo aan de slag in het hamerslingeren. Ook hier weer heel veel volk in de werpring. Kathleen verzekerde zich met haar derde worp van 35m68 van drie extra pogingen. Die kwamen nog in de buurt (35m29, 33m86 en 34m39) maar een 8ste finaleplaats staat toch mooi op het palmares. Regina Lenaers zag zelfs 20 medeconcurrenten bij de W60 aantreden en liet met 25m49, 24m96 en 23m55 een 13de plaats én een clubrecord optekenen.
Michel J
