"Een enorme ervaring op het allergrootste sportevent"
30 augustus 2021
The Special Olympics
De laatste tijd werden Ben en ikzelf vaak de vraag gesteld hoe we de Olympische spelen hebben ervaren. Mijn antwoord is steevast dat het voor mij ‘special olympics’ waren. Stefan Boonen vroeg om een klein stukje te schrijven over de periode die we daar hebben meegemaakt:
Door de slechte weersomstandigheden in België, ook al in juni, besloten Ben en ik om vroeg te vertrekken naar Japan. Op die manier konden we goed acclimatiseren aan het warme en vochtige weer daar, maar hadden we ook de kans om in betere omstandigheden voor te bereiden. Dus op 10 juli vertrokken we samen met de eerste atleten richting Mito, de uitvalsbasis voor atletiek. Mito is een klein industriestadje dat ongeveer een 130km van Tokyo ligt.
Alvorens we konden vertrekken, moesten we ons natuurlijk 2 x laten testen voor Covid via een PCR test. Het kon enkel op de 9 laboratoria die Japan had aangeduid. Dit was de eerste keer dat we kennis maakten met de logica van Japanse regelgeving. De dichtstbijzijnde voor ons was centrum Brussel en Mechelen. Door de reisdrukte in juli waren ze allebei volzet tijdens de week van vertrek. Gelukkig kon Ben zijn dokter de stalen laten leveren op deze labo’s. Na onze negatieve testen, waren we klaar om te vertrekken.
We hadden al vernomen dat onze aankomst in Tokyo een enorm administratief huzarenstukje zou worden en gelogen hadden ze niet. Na onze 11uur durende, weliswaar comfortabele vlucht, werden we maar liefst door 7 checkpoints geloodst. Bij elk halte moesten we onze papierenbundel, ons paspoort en de verplichte app laten controleren. Opnieuw werden we ook daar onderworpen aan een Covid-test. Deze keer voor het eerst via speeksel die we in een buisje moesten spuwen.
3,5uur na onze landing waren we door alle douane-procedures, hadden we onze stokken uitgecheckt en waren we aan het wachten in een kamertje op het groene licht om te vertrekken met de bus. Een half uur later was het zover: iedereen was negatief.
Het hotel waar we verbleven was prachtig en zeker naar Japanse normen supergroot qua oppervlakte! Veel bewéégruimte kregen we echter niet: onze verdieping, de game-room (vergaderruimte waar je naar de verschillende sporten op TV kon kijken maar ook waar je wat kon pingpongen of dartsen) en de eetzaal. Ook in het bureau(tje) van het BOIC konden we even weg van de sleur van de kamer en van de trainingen.
De trainingsaccomodaties rond Mito waren wel top! Na de gebruikelijke spuw-test, namen we elke ochtend de bus richting piste van Katamatsu of naar de power- en turnzaal. Toch werden we dagelijks geconfronteerd met de ‘Japanse logica’: Zo hadden ze voor Ben in de turnzaal geen hoge baar neergezet omdat het BOIC had aangegeven dat er geen mannelijke turners waren. Ondanks dat dergelijke baar er wel was, wilde de Japanse overheid(!) deze niet laten opbouwen, wegens ‘niet op voorhand aangevraagd’. Zelf mochten we dat zeker ook niet doen. De medewerkers ter plaatse voelden zich ongemakkelijk dat we niet in ideale omstandigheden konden trainen, maar durfden niet in te gaan tegen de beslissing van hun overheid.
En zo mochten we het hotel ook niet verlaten of wat “chillen” op het grote terras van het hotel. We lieten het niet aan ons hart komen en werkten een goede voorbereiding af tijdens ons verblijf van 15 dagen.
En dan was het moment daar om af te reizen naar het Olympisch dorp. Het Olympisch dorp is voor mij, samen met het prachtige stadion, nog steeds hetgeen wat de grootste indruk heeft gemaakt op mij. Op het kunstmatig eiland, opgebouwd in het centrum van Tokyo; kregen we meer vrijheid en konden we tussen de gebouwen van de andere deelnemende landen wat wandelen en afspreken met atleten en coaches. We werden nog steeds dagelijks getest, dus hadden een zekere vorm van veiligheid met betrekking rond Covid. Ook het restaurant (2 verdiepingen!) met verschillende keukens en de fitness dat zo groot was als een half voetbalveld waren indrukwekkend!
Met de aanwezige atleten was het ook heel leuk vertoeven! We zijn de eerste dag gaan lunchen met “goude” Greg Van Avermaet en enkele andere wielrenners en zaten we naast de NBA-spelers van het Amerikaanse basketteam. De kamers waren zeer sober in vergelijking met ons vorige hotel. Er waren harde bedden van karton en kleine badkamertjes, maar alles wat we nodig hadden, was er!
Dan was het 31 juli. Heel vroeg, vóór 7u, namen we de bus richting het stadion. Het ging een zeer warme dag worden, maar zowel Ben als ik waren degelijk geacclimatiseerd. De wedstrijd zelf was lastig voor Ben. Door het geheel wegvallen van de winter en een lente met vaak slechte omstandigheden, was het duidelijk dat Ben nog niet de controle over zijn lange aanloop had, die we gehoopt hadden. Technisch en fysiek zat hij ideaal. (Dat blijkt uit zijn onlangs gesprongen Belgisch record in Leuven!) Op zo’n groot kampioenschap moet alles top zijn en je moet wat geluk hebben, als je je bij de 12 beste springers van de wereld wil voegen. Spijtig genoeg lukte dat niet tijdens de kwalificaties. Dat is ontegensprekelijk een teleurstelling voor ons, maar dit geeft ons eens te meer de motivatie om er voor te gaan in de komende jaren!
De dag na de kwalificatie hebben we dan een mail gekregen dat we die avond nog met het vliegtuig naar huis moesten. Heel spijtig dat we de kans niet hebben gekregen om de finale te zien, maar natuurlijk was het een blij weerzien op het thuisfront na 3,5 weken!
We hadden een beter resultaat verwacht, maar het blijft een enorme ervaring op het allergrootste sportevent. Dat nemen ze ons niet meer af! En dat wakkert onze honger alleen maar aan om er in Parijs terug te staan en om er beter te doen!
Steven Taeleman
De laatste tijd werden Ben en ikzelf vaak de vraag gesteld hoe we de Olympische spelen hebben ervaren. Mijn antwoord is steevast dat het voor mij ‘special olympics’ waren. Stefan Boonen vroeg om een klein stukje te schrijven over de periode die we daar hebben meegemaakt:
Door de slechte weersomstandigheden in België, ook al in juni, besloten Ben en ik om vroeg te vertrekken naar Japan. Op die manier konden we goed acclimatiseren aan het warme en vochtige weer daar, maar hadden we ook de kans om in betere omstandigheden voor te bereiden. Dus op 10 juli vertrokken we samen met de eerste atleten richting Mito, de uitvalsbasis voor atletiek. Mito is een klein industriestadje dat ongeveer een 130km van Tokyo ligt.
Alvorens we konden vertrekken, moesten we ons natuurlijk 2 x laten testen voor Covid via een PCR test. Het kon enkel op de 9 laboratoria die Japan had aangeduid. Dit was de eerste keer dat we kennis maakten met de logica van Japanse regelgeving. De dichtstbijzijnde voor ons was centrum Brussel en Mechelen. Door de reisdrukte in juli waren ze allebei volzet tijdens de week van vertrek. Gelukkig kon Ben zijn dokter de stalen laten leveren op deze labo’s. Na onze negatieve testen, waren we klaar om te vertrekken.
We hadden al vernomen dat onze aankomst in Tokyo een enorm administratief huzarenstukje zou worden en gelogen hadden ze niet. Na onze 11uur durende, weliswaar comfortabele vlucht, werden we maar liefst door 7 checkpoints geloodst. Bij elk halte moesten we onze papierenbundel, ons paspoort en de verplichte app laten controleren. Opnieuw werden we ook daar onderworpen aan een Covid-test. Deze keer voor het eerst via speeksel die we in een buisje moesten spuwen.
3,5uur na onze landing waren we door alle douane-procedures, hadden we onze stokken uitgecheckt en waren we aan het wachten in een kamertje op het groene licht om te vertrekken met de bus. Een half uur later was het zover: iedereen was negatief.
Het hotel waar we verbleven was prachtig en zeker naar Japanse normen supergroot qua oppervlakte! Veel bewéégruimte kregen we echter niet: onze verdieping, de game-room (vergaderruimte waar je naar de verschillende sporten op TV kon kijken maar ook waar je wat kon pingpongen of dartsen) en de eetzaal. Ook in het bureau(tje) van het BOIC konden we even weg van de sleur van de kamer en van de trainingen.
De trainingsaccomodaties rond Mito waren wel top! Na de gebruikelijke spuw-test, namen we elke ochtend de bus richting piste van Katamatsu of naar de power- en turnzaal. Toch werden we dagelijks geconfronteerd met de ‘Japanse logica’: Zo hadden ze voor Ben in de turnzaal geen hoge baar neergezet omdat het BOIC had aangegeven dat er geen mannelijke turners waren. Ondanks dat dergelijke baar er wel was, wilde de Japanse overheid(!) deze niet laten opbouwen, wegens ‘niet op voorhand aangevraagd’. Zelf mochten we dat zeker ook niet doen. De medewerkers ter plaatse voelden zich ongemakkelijk dat we niet in ideale omstandigheden konden trainen, maar durfden niet in te gaan tegen de beslissing van hun overheid.
En zo mochten we het hotel ook niet verlaten of wat “chillen” op het grote terras van het hotel. We lieten het niet aan ons hart komen en werkten een goede voorbereiding af tijdens ons verblijf van 15 dagen.
En dan was het moment daar om af te reizen naar het Olympisch dorp. Het Olympisch dorp is voor mij, samen met het prachtige stadion, nog steeds hetgeen wat de grootste indruk heeft gemaakt op mij. Op het kunstmatig eiland, opgebouwd in het centrum van Tokyo; kregen we meer vrijheid en konden we tussen de gebouwen van de andere deelnemende landen wat wandelen en afspreken met atleten en coaches. We werden nog steeds dagelijks getest, dus hadden een zekere vorm van veiligheid met betrekking rond Covid. Ook het restaurant (2 verdiepingen!) met verschillende keukens en de fitness dat zo groot was als een half voetbalveld waren indrukwekkend!
Met de aanwezige atleten was het ook heel leuk vertoeven! We zijn de eerste dag gaan lunchen met “goude” Greg Van Avermaet en enkele andere wielrenners en zaten we naast de NBA-spelers van het Amerikaanse basketteam. De kamers waren zeer sober in vergelijking met ons vorige hotel. Er waren harde bedden van karton en kleine badkamertjes, maar alles wat we nodig hadden, was er!
Dan was het 31 juli. Heel vroeg, vóór 7u, namen we de bus richting het stadion. Het ging een zeer warme dag worden, maar zowel Ben als ik waren degelijk geacclimatiseerd. De wedstrijd zelf was lastig voor Ben. Door het geheel wegvallen van de winter en een lente met vaak slechte omstandigheden, was het duidelijk dat Ben nog niet de controle over zijn lange aanloop had, die we gehoopt hadden. Technisch en fysiek zat hij ideaal. (Dat blijkt uit zijn onlangs gesprongen Belgisch record in Leuven!) Op zo’n groot kampioenschap moet alles top zijn en je moet wat geluk hebben, als je je bij de 12 beste springers van de wereld wil voegen. Spijtig genoeg lukte dat niet tijdens de kwalificaties. Dat is ontegensprekelijk een teleurstelling voor ons, maar dit geeft ons eens te meer de motivatie om er voor te gaan in de komende jaren!
De dag na de kwalificatie hebben we dan een mail gekregen dat we die avond nog met het vliegtuig naar huis moesten. Heel spijtig dat we de kans niet hebben gekregen om de finale te zien, maar natuurlijk was het een blij weerzien op het thuisfront na 3,5 weken!
We hadden een beter resultaat verwacht, maar het blijft een enorme ervaring op het allergrootste sportevent. Dat nemen ze ons niet meer af! En dat wakkert onze honger alleen maar aan om er in Parijs terug te staan en om er beter te doen!
Steven Taeleman
