Daring Club
Leuven Atletiek

Zoals gewoonlijk begon het ECCC voor DCLA met een gezonde dosis chaos; sommige van onze
delegatieleden waren namelijk geweigerd om op het vliegtuig te stappen. Uiteindelijk kwam dit
allemaal in orde en kon onze delegatie vertrekken naar het warme Portugal. Dit lijkt
vanzelfsprekend maar dit was niet het geval voor de senioren vrouwen van Roeselare, na een paar
positieve Covid testen zijn er uiteindelijk maar 2 meisjes vertrokken.

Eens we daar waren konden we direct onze schoenen aantrekken om nog eens los te gaan lopen, we
liepen voorbij de geweldige Portugese sportinfrastructuur om vervolgens 4km langs de zee te lopen.
De groepssfeer zat goed en we amuseerden ons al geweldig gedurende die eerste dag. De volgende
ochtend deden we de gordijnen open en zagen ze eindelijk: de zon! We hadden ze gemist gedurende
de vorige maanden en het was zeer plezant om onder die Portugese zon het parcours te gaan
verkennen. Al snel bleek dat dit parcours ongelofelijk zwaar was, een heel ander soort parcours dat
we gewoon waren in België (of op andere EK’s). Tijdens internationale wedstrijden is de officiële
parcoursverkenning ook vaak het moment waar je je tegenstanders voor het eerst ziet en het bleek al
snel dat er heel wat buitenlandse clubs een paar Afrikaanse topatleten hadden binnengehaald
waaronder de Oegandese wereldkampioen Jacob Kiplimo (die de volgende dag niet van start ging).
Hierbij vielen mijn plannen om misschien een top-10 te behalen al snel in het water maar gaf mij
dan weer de leuke ervaring om mij eens te gaan vergelijken met atleten die toch wel aanleunen bij
de wereldtop.
De dag van de wedstrijd begonnen aan de ontbijttafel de typische gesprekken die je enkel op
kampioenschappen hebt: ‘welke spike lengte gaan jullie opdraaien?’ ,’wie gaat er vooraan in het
starthokje staan?’, … Terwijl alle atleten zich mentaal aan het klaarmaken waren voor de wedstrijd
lag onze John Heymans een kwartier voor vertrek nog in zijn bed een dutje te doen; ach ja elke
atleet zijn eigen aanpak zeker?
De wedstrijd verliep zonder grote verrassingen, ik (Red lees: Guillaume Grimard) werd mooi 20ste maar heb wel erg hard moeten
vechten voor deze plek. Het parcours was loodzwaar, de heuvels bergop moest je praktisch op
wandelen en recupereren tijdens de afdalingen was niet mogelijk door de zanderige ondergrond in
combinatie met de vele scherpe bochtjes. John Heymans deed het uitstekend met de weinige training die hij in
de benen had en hetzelfde kon gezegd worden voor Dries Basemans (die er door zijn werk een minder goede
trainingsblok op heeft zitten). Ewout Parmentier liep zijn wedstrijd aan een degelijk tempo maar had het liever
een beetje beter gedaan, het was zijn eerste internationale ervaring dus dat is altijd een beetje ‘hit or
miss’.
Nu dat de wedstrijd erop zat werd het tijd voor de leukste fase van alle kampioenschappen, de
ontspanning en het vakantiegevoel. Alhoewel we ongetwijfeld allemaal wel een beetje moe waren
besloten we naar Lissabon te vertrekken. We hingen er een beetje de toerist uit en gingen een paar
ijsjes halen om vervolgens langs de zee nog een terraske te doen. We zochten een goed restaurant
en beëindigde ons ECCC met een laatste bezoek aan een ijsjeszaak. Hier konden we nog een beetje
roddelen over alles wat er in de atletiekwereld gaande was en bespraken we zeer ludieke verhalen
dat we meegemaakt hebben dankzij onze schone sport. Een topavond en een top kampioenschap
dus.

Een beeldverslag van dit kampioenschap kan je hier zien.