Daring Club
Leuven Atletiek

Het was dinsdag 29 augustus 1944. De laatste stuiptrekkingen van de tweede wereldoorlog moeten nog heel voelbaar geweest zijn, toen 15-jarige Tuur Vanzeebroeck op de deur van de amper één jaar oude Leuvense Athletiekclub Park Leopold in Kessel-Lo aanklopte. Tuur, die zich aanmeldde als sprinter, kreeg het stamnummer 101 in deze nieuwe vereniging, die exact één jaar na zijn aansluiting (29 augustus 1945) door het Leuvense stadsbestuur officieel erkend werd.  

Terwijl Park Leopold na enkele naamsveranderingen werd omgedoopt tot Daring Club Leuven (Atletiek) had ook Tuur Vanzeebroeck zijn rol van atleet geruild voor een bestuurszitje. De anecdotes uit die moeilijke beginperiode van een nieuwe sportvereniging, kunnen makkelijk een heel boek vullen. Het verhaal waarbij Tuur met enkele van zijn collega-bestuurders op het matje van de toen nog almachtige Belgische atletiekbond, werden geroepen, is legendarisch. U stelt zich een grote, hoge vergaderruimte voor, waar de nationale bestuurders wat wazig verdoken tussen hun stinkende sigarenwalm ermee dreigden om de Leuvenaars van de bondslijsten te schrappen omdat ze hun schulden niet konden afbetalen. Het is toen dat Tuur z’n eigen portefeuille bovenhaalde en meteen de club van een roemloos einde redde…

Het zou niet de laatste keer zijn. Tuur had intussen ook een politieke loopbaan uitgebouwd en zetelde jarenlang in het Leuvense stadsbestuur waar hij als Schepen van Sport onder meer ‘zijn’ club nog heel veel diensten kon bewijzen. Tuur bleef wel heel goed op de hoogte van het reilen en zeilen binnen DCL(A): hij was de trouwste bezoeker op elke DCLA-organisatie en sprong heel geregeld binnen op de clubtrainingen, waar hij zijn geoefend atletiekoog liet ronddwalen en zijn historische bagage liet aanvullen met de nieuwste clubontwikkelingen. Zo was Tuur dan ook de best geplaatste persoon om bij crisismomenten tijdens bijzondere algemene vergaderingen de bestuursstaf even over te nemen en het schip weer een kapitein en een vaarkoers te bezorgen.

Tuur Vanzeebroeck had in zijn prille beginperiode ook al wat clubrecords laten sneuvelen en hielp zijn sprintende teammaats aan meerdere estafettesuccessen. Na zijn actieve sprintcarrière,  behaalde hij een trainersdiploma en in het Leuvense bestuur werd hij onder meer ondervoorzitter, PR-man en hielp hij gedreven mee aan de organisaties. Zijn verschijning voor de groene KBAB-tafel had destijds op velen een grote indruk gemaakt, want Tuur werd gedurende enkele jaren ook verkozen als lid van het Uitvoerend Comité van de Belgische Atletiekbond en van de toenmalige overgangscommissie.

Tuur Vanzeebroeck was elk jaar steevast aanwezig op de Algemene Vergadering van de club. Geen enkele van die vergaderingen ging voorbij zonder dat Tuur er een positieve en optimistisch getinte inbreng had gedaan. Zo kreeg hij in 2014 van de vergadering ook de titel van ere-voorzitter van DCLA. Dertien jaar eerder al, op 13 april 2001 kreeg hij vanuit het Leuvense stadsbestuur de Trofee voor Sportverdienste.

Tuur Vanzeebroeck, die eveneens stichter en gewezen ondervoorzitter van de Vlaamse Federatie voor Gehandicaptensport was, had natuurlijk ook een privéleven. Hij was gehuwd met Aline Vanderstappen, die enkele jaren geleden overleed. Dat was een flinke mentale en fysieke tik voor de onvermoeibare zielsverwant van DCLA. Toch bleef hij elke vrijdagavond steevast naar de clubtrainingen komen. Om herinneringen op te halen, om de nieuwe jeugdtalenten te observeren en om zijn Stella te drinken. In het weekend van 12 en 13 mei 2012 beleefde Tuur Vanzeebroeck nog een absoluut hoogtepunt. Naast de eigen DCLA-organisaties wilde Tuur geen enkele mannen- en vrouweninterclub missen en zo mocht hij zaterdag in het verre Dampicourt de champagnekurken laten knallen voor de nationale titelwinst van zijn vrouwenploeg, om een dag later in Beveren triomferend de Beker van zijn mannenploeg in de lucht te steken.