Daring Club
Leuven Atletiek

Lucas Grobbel wierp tussen de regenbuien door zijn discus naar 48m53. Daarmee was hij de beste Belg, de beste cadettendiscuswerper die in België woont, maar werd hij geen Belgisch kampioen. De titel ging immers naar een Fransman die in Frankrijk woont en bij een Franse club is aangesloten, maar tevens bij een Belgische club is aangesloten. Een eigenaardig reglement laat dat immers toe zolang de atleet geen 18 jaar is. Buitenlandse scheidsrechters importeren aan de (Waalse) werpstanden is misschien geen slecht idee, want Moeskroen heeft een mooie piste maar aan de werpstanden liep organisatorisch alles mis wat zoal kan mislopen. Gelukkig werden onze werpende jongens van het ergste gespaard zoals bij Elena gisteren (haar beste kogelworp fout gemeten), en zorgden zij voor spannende wedstrijden met knappe prestaties.

Kasper Verbeylen kwam aan de kogelstand tot 14m55 waarmee hij zesde werd (en vijfde Belg). Carlo Ferraris Alexander wist voor het eerst de kaap van 14m te ronden. Met 14m02 werd Carlo zevende. Beiden mogen volgend jaar nogmaals bij de scholieren aantreden. ‘s Middags was het de beurt aan Jacob Grobbel en Stijn Van Aelst. Jacob pakte bij zijn eerste worp meteen verschroeiend uit met 63m76, een heel goede prestatie gezien de sterke zijwind. Die zijwind zorgde er voor dat de speer van titelconcurrent Niel Mory drie keer buitenzweefde en Niel de wedstrijd diende te verlaten na 3 ongeldige pogingen.  Die 63m76 zou de hele wedstrijd de beste worp blijven. Het uitvallen van Niel had nog andere gevolgen: plots werd het een open strijd voor de derde plaats tussen een vijftal atleten met PR's net boven de 50 meter.  Stijn Van Aelst had bij zijn eerste poging ook al stevig uitgepakt met 51m93 waarmee Stijn twee beurten op plaats 3 stond. In beurt  3 en 4 werd Stijn naar plaats 5 verwezen. Maar bij de vijfde beurt pakte Stijn nog eens stevig uit: 54m95, bijna drie meter bij zijn PR en terug op plaats 3. Bij de zesde beurt kwam nog een Waaslander in de buurt van Stijn, maar Stijn kon zich handhaven op de bronzen plaats.  Stijn zorgde aan DCLA kant voor de grootste verrassing, want niemand had dit durven voorspellen en zelfs voor menig DCLA-er was Stijn nog een onbekende.

Lucas Grobbel nam na het discus ook nog deel aan het speerwerpen. Tot nu toe was speer niet echt zijn ding en na de Beker van Vlaanderen werd zelfs niet veel meer geoefend met de speer. Pas de laatste 14 dagen werd de speer terug opgepakt, en plots bleek Lucas ineens weg met de juiste schouderbeweging die noodzakelijk is voor een speerwerper. Lucas verbeterde zijn PR dan ook met 3m50 naar 45m82 waarmee hij vijfde werd.

Voorts kwamen zondag nog zes DCLA-lopers op de piste. Louise Craemers had gisteren al getoond dat ze gereed was voor haar finale van de 300mH. Dat ze bijna het goud  afsnoepte van de titelkandidate, had ze vooraf zelf niet durven dromen. Louise werd geklopt op de meet met één honderdste en won zo de zilveren medaille op haar favoriete discipline. Een dubbel gevoel heerste er bij atlete en trainster want Louise had ook nog een knaltijd neergezet, ze komt met haar 43.87 tiende op de allertijdenranglijst en ze verbeterde tegelijkertijd ook haar eigen clubrecord met bijna 1 seconde.

Een vierde plaats was er voor Halenaar Ewoud Parmentier op de 1500m bij de cadetten. Een beetje ontgoocheling was er bij Ewoud omdat hij net naast dat podium belandde maar ook hij zette een knappe tijd neer (4.14.18).

Anouck Houben werd in haar finale van de 400m zevende, vanuit baan acht ging ze er van bij de start stevig van door en klokte 60.97. Bij Pieter Sisk liep het tijdens zijn 800m voor geen meter. Hij liep, ver onder zijn capaciteiten, als tiende over de finish in 2.04.82.

In de voormiddag hadden onze spurters het niet onder de markt met het kille weer. Veel te koud was het om snelle tijden te lopen. Toch slaagde Lander Van Belleghem hierin, hij werd zesde in een persoonlijk record (24.84). Kasper Torfs en Lennert Gilis konden hem niet navolgen, Kasper werd zesde in 23.36 en Lennert sprintte naar 24.23. Onze polsstokspringster Elien Vekemans werd ook beloond voor haar verre verplaatsing, ze eindigde heel knap zevende met bovendien nog een nieuw record voor haar. Dat staat nu op 2m70.