Eva Galle en Marijke Willekens na hun succesrijke 42 kilometer doorheen Eindhoven.(Foto: Johnny DE CEULAERDE)
Ook Pascal Kaers liep een prima marathon: tweede M40-er bij het BK. (Foto: Johnny DE CEULAERDE)
En Hans Vanden Bempt werd 5de M35-er. (Foto: Johnny DE CEULAERDE)
Luc Hermans aan de finishlijn in Nederland. (Foto: Johnny DE CEULAERDE)
Het marathonverhaal van Eva Galle: the sequel
Eindhoven, 19 oktober 2015
Het begon allemaal op een druilige donderdagavond. Het moet een vrijdag of zaterdag geweest zijn, want tijdens de week zat ik op kot – oh wait. De fout opgemerkt? Iemand? Anyways, op deze manier begon ik dik een jaar geleden mijn memoires aan mijn allereerste marathon in Keulen. Die is uitermate goed in de smaak gevallen, dankuwel, en wel zo goed dat de euforie in mij bij aankomst de uitspraak deed “meer van dat!”. En zo geschiedde.
Het parcours
De criteria die ik (pikte van papa en) hanteer bij het uitkiezen van een marathon zijn simpel: 1) het parcours moet plat zijn en 2) de ambiance in overmate aanwezig. En zo ontstond het idee in het najaar mee te doen aan het BK marathon in Eindhoven. Eindhoven? vraagt u zich af, dat ligt toch in Nederland? Zeer juist (zie criterium numero 2), er werd dit jaar gekozen om het BK te integreren in een groot bestaand evenement vermits er geen Belgische club bereid gevonden was zulke logistieke operatie te coördineren. Dat terzijde, voor de kenners onder u: tot mijn grote vreugde had de organisatie er dit jaar voor gekozen het parcours te wijzigen; van twee rondes van 21km naar één grote toer. De scenic route bracht ons onder andere door de universiteitscampus, het stadscentrum, gezellige woonwijken en zelfs enkele stukken natuur.
De voorbereiding
Na een uitstekende en relaxte 20 km van Brussel, besloot ik het mijn trainer Guy extra moeilijk te maken een goed trainingsschema uit te werken voor de marathon (hihi). Juli begon met alternatieve training: 5 dagen fietsen vanaf Le Massif central tot in de Pyreneeën, die uitmondden in 2 grote brandwondes, een gekneusde elleboog, een malfunctioning knie en 2 uurtjes op-gezonde-bloeddruk-komen in een lokaal centre medicale. Gelukkig geen verdere complicaties, wat ervoor zorgde dat ik enkele dagen later weer mijn oude, springerige en hyperkinetische zelve was. Enkele stevige en uitermate mooie bergwandelingen moesten (en hebben) mijn basisvorm op niveau (ge)houden.
Bij terugkomst in België eind juli besloot ik dat Guy zijn taak nog steeds te gemakkelijk zou zijn als ik op dat moment al zou starten aan de trainingen en dus besloot ik nog een weekje op scoutskamp te gaan als fourier. En geamuseerd dat ik me daar heb! Guy rekende uit dat hij dan maar een schema zou uitwerken van 10 weken, in plaats van de door hem geprefereerde 16 à 18 weken... Tot ik van gedachten veranderde. Maar een extra meerdaagse trekking in de Pyreneeën (La Porta de Cel, een echte aanrader) zou mijn basisconditie toch net ten goede komen? Om nog maar te zwijgen van de rode bloedcellen!
Over augustus kan ik gelukkig kort zijn: goed getraind, mooi weer en geen blessures. Eind augustus – perfect voorbereid op de sprint uiteraard – heb ik de eer gehad Marijke te mogen hazen bij het PK aflossing naar een Belgisch record voor de W50 op de 4x800. In september waren de trainingen vooral toegespitst op het BK halve marathon te Berlare, alwaar ik enthousiast veel te snel gestart ben en later in de wedstrijd het deksel op mijn neus kreeg. Traantjes bij aankomst en lesje geleerd zou je denken. Niet dus.
Marathon Day
De laatste voorbereidingen voor Eindhoven verliepen vlekkeloos: alle dagen pasta, 8 à 10 uur slaap per nacht en weinig kilometers. Op een blauwe dikke-teennagel na was ik er helemaal klaar voor toen we (=mijn allertrouwste supporters mama en papa) die bewuste ochtend Marijke, Jean-Marie en Guy ontmoetten op de parking van de TU Eindhoven. Het zou een zonnige maar koude dag worden: hartverscheurende kledingskeuzes moesten gemaakt worden. Toch maar een lange broek dan. Bij het aanmelden wachtte ons een fijne verrassing: Marijke en ik mochten – als deelneemsters aan het BK – starten in de eerste box. Heel klein voelde ik me daar, zo tussen allerlei groten zoals de immer-vriendelijke Els Rens, Abdelhadi El Hachimi en Marijke Willekens. Na het startschot ben ik zeer bewust achter Marijke gebleven, zij had een richttijd van 3u en ik van 3u15 (4’36”/K): ik wou niet dezelfde fout maken als in Berlare. En toch, en toch. De eerste kilometers liep ik ‘op het gemakje’ aan 4’15”. Op km 5 stond daar gelukkig mijn papa/held. “Pas op je gaat te snel, je gaat het later bekopen” aanhoren gedurende een dikke drie kilometer maanden mij aan te vertragen tot 4’20”/K. Veel te snel kwam ik door op het eerste supporterpunt (km 9: mama en Matthias): de grote vrees bleek terecht, ik was bezig aan een tweede Berlare. Omdat ik zulke ongehoorzame deugniet ben die zich niet hield aan opgegeven tijden was mijn persoonlijke bevoorrading nog niet klaar. Zo kwam het dat Matthias mij achterna holde met een flesje water, de schat. Alle drie kregen ze in de gaten wat de komende dag zou brengen: zich van het ene supportpunt haasten naar het volgende om toch maar een glimpsje Eva op te vangen. Toen papa mij op km 13 terug vergezelde (en voorzag van een gelleke, jammie banaan) voor een drietal kilometer was het hetzelfde liedje “te snel, EVA JE GAAT TE SNEL!!!”. Koppige steenezel. Ze zeggen dat ik dat van mijn mama heb. Niet dat van de steenezel. Ondertussen passeerden we supporterspunten 2 (Guy, die zag dat het goed zat) en 3 (Lauren en Leen, inclusief Belgische vlag en gecheer waardoor ze vast in heel Eindhoven weten wie ‘de Galles’ zijn). Supporterspunt 4 (Matthias, Sofie en mama) bevond zich op km 20, in de buurt van start- en aankomstsplaats, alwaar het dus tsjokvol stond en Matthias aan zijn 2e sprintje van die dag toe was. Enkele honderde meters later vervoegde papa me voor de 3e keer, ik liep nog steeds aan 4’20”/K. Samen passeerden we supporterspunt 5 (Jean-Marie : “Je gaat binnenkomen op 3’04”!”) dat zich precies in de helft van de afstand bevond. De volgende tien kilometer zouden zwaar worden, wist ik: er lagen geen supporterspunten en/of papapunten in. Gelukkig ben ik daar geadopteerd door een man (en zijn mannelijk gevolg) met ‘pacer’ op zijn rugnummer (maar geen ballon) en Johan (onbekende Hollander). Nog steeds fris en vlot genoot ik van de kilometers die op me afkwamen. De pacer en gevolg zijn helaas moeten lossen, maar Johan de onbekende Hollander niet, die bleef trouw op zo’n 2 meter voor me lopen. Op km 31 lag supportpunt 6 (mama, Sofie en Matthias, allen nog semi buiten adem om er op tijd te geraken) en ook het voorlaatste papapunt. Meneer de Held had zijn taak intussen omgegooid naar publieksopwarmer, en dat smaakte die Hollanders wel: ‘Nou, gaat lekker, Eva’, ‘strak tempo, meid’, ‘okee, gaat goed, Eva’, ‘nog effie volhouden, je bent er zo”. Ondertussen begon ik in de gaten te krijgen dat ik mijn richttijd hoogstwaarschijnlijk wel zou halen en dat ik mezelf bij de beginkilometers dus toch niet overschat had. Ik kon beginnen aftellen. Tot het volgende papapunt had ik tevens mijn trouwe Johan die nog steeds gewoon enkele meters voor mij bleef lopen. De laatste 2 km moest hij jammer genoeg achterblijven, mij veel succes wensende (no kidding). Helemaal alleen door een supporterende mensenzee lopende, passeerde ik nog 2 supporterspunten waarvan ik de exacte volgorde vergeten ben (Matthias zijn ouders, Marleen en Frank, en een oud-leerkracht van mij, Chris Croes). De laatste 200 meter kon er nog een sprintje af om uiteindelijk alleen (op één andere loper na) in het vizier van honderden (?) mensen de finish te passeren in een zeer mooie eindtijd van 3h03’03”, goed voor een 5e plaats. Ik kwam Marijke tegen, die binnenkwam op 2h59’08” en dus even euforisch was als mij, en wist meteen: “meer van dat!”.
Dankwoord
Met dank aan al mijn supporters en trainers: zonder jullie had ik dit nooit gekund, santé.
Mama en papa, Matthias en Sofie, Lauren en Leen, Marleen en Frank, Guy en Bart, Jean-Marie en Marijke, Willy en Johan de onbekende Hollander, dankjulliewel!
De criteria die ik (pikte van papa en) hanteer bij het uitkiezen van een marathon zijn simpel: 1) het parcours moet plat zijn en 2) de ambiance in overmate aanwezig. En zo ontstond het idee in het najaar mee te doen aan het BK marathon in Eindhoven. Eindhoven? vraagt u zich af, dat ligt toch in Nederland? Zeer juist (zie criterium numero 2), er werd dit jaar gekozen om het BK te integreren in een groot bestaand evenement vermits er geen Belgische club bereid gevonden was zulke logistieke operatie te coördineren. Dat terzijde, voor de kenners onder u: tot mijn grote vreugde had de organisatie er dit jaar voor gekozen het parcours te wijzigen; van twee rondes van 21km naar één grote toer. De scenic route bracht ons onder andere door de universiteitscampus, het stadscentrum, gezellige woonwijken en zelfs enkele stukken natuur.
De voorbereiding
Na een uitstekende en relaxte 20 km van Brussel, besloot ik het mijn trainer Guy extra moeilijk te maken een goed trainingsschema uit te werken voor de marathon (hihi). Juli begon met alternatieve training: 5 dagen fietsen vanaf Le Massif central tot in de Pyreneeën, die uitmondden in 2 grote brandwondes, een gekneusde elleboog, een malfunctioning knie en 2 uurtjes op-gezonde-bloeddruk-komen in een lokaal centre medicale. Gelukkig geen verdere complicaties, wat ervoor zorgde dat ik enkele dagen later weer mijn oude, springerige en hyperkinetische zelve was. Enkele stevige en uitermate mooie bergwandelingen moesten (en hebben) mijn basisvorm op niveau (ge)houden.
Bij terugkomst in België eind juli besloot ik dat Guy zijn taak nog steeds te gemakkelijk zou zijn als ik op dat moment al zou starten aan de trainingen en dus besloot ik nog een weekje op scoutskamp te gaan als fourier. En geamuseerd dat ik me daar heb! Guy rekende uit dat hij dan maar een schema zou uitwerken van 10 weken, in plaats van de door hem geprefereerde 16 à 18 weken... Tot ik van gedachten veranderde. Maar een extra meerdaagse trekking in de Pyreneeën (La Porta de Cel, een echte aanrader) zou mijn basisconditie toch net ten goede komen? Om nog maar te zwijgen van de rode bloedcellen!
Over augustus kan ik gelukkig kort zijn: goed getraind, mooi weer en geen blessures. Eind augustus – perfect voorbereid op de sprint uiteraard – heb ik de eer gehad Marijke te mogen hazen bij het PK aflossing naar een Belgisch record voor de W50 op de 4x800. In september waren de trainingen vooral toegespitst op het BK halve marathon te Berlare, alwaar ik enthousiast veel te snel gestart ben en later in de wedstrijd het deksel op mijn neus kreeg. Traantjes bij aankomst en lesje geleerd zou je denken. Niet dus.
Marathon Day
De laatste voorbereidingen voor Eindhoven verliepen vlekkeloos: alle dagen pasta, 8 à 10 uur slaap per nacht en weinig kilometers. Op een blauwe dikke-teennagel na was ik er helemaal klaar voor toen we (=mijn allertrouwste supporters mama en papa) die bewuste ochtend Marijke, Jean-Marie en Guy ontmoetten op de parking van de TU Eindhoven. Het zou een zonnige maar koude dag worden: hartverscheurende kledingskeuzes moesten gemaakt worden. Toch maar een lange broek dan. Bij het aanmelden wachtte ons een fijne verrassing: Marijke en ik mochten – als deelneemsters aan het BK – starten in de eerste box. Heel klein voelde ik me daar, zo tussen allerlei groten zoals de immer-vriendelijke Els Rens, Abdelhadi El Hachimi en Marijke Willekens. Na het startschot ben ik zeer bewust achter Marijke gebleven, zij had een richttijd van 3u en ik van 3u15 (4’36”/K): ik wou niet dezelfde fout maken als in Berlare. En toch, en toch. De eerste kilometers liep ik ‘op het gemakje’ aan 4’15”. Op km 5 stond daar gelukkig mijn papa/held. “Pas op je gaat te snel, je gaat het later bekopen” aanhoren gedurende een dikke drie kilometer maanden mij aan te vertragen tot 4’20”/K. Veel te snel kwam ik door op het eerste supporterpunt (km 9: mama en Matthias): de grote vrees bleek terecht, ik was bezig aan een tweede Berlare. Omdat ik zulke ongehoorzame deugniet ben die zich niet hield aan opgegeven tijden was mijn persoonlijke bevoorrading nog niet klaar. Zo kwam het dat Matthias mij achterna holde met een flesje water, de schat. Alle drie kregen ze in de gaten wat de komende dag zou brengen: zich van het ene supportpunt haasten naar het volgende om toch maar een glimpsje Eva op te vangen. Toen papa mij op km 13 terug vergezelde (en voorzag van een gelleke, jammie banaan) voor een drietal kilometer was het hetzelfde liedje “te snel, EVA JE GAAT TE SNEL!!!”. Koppige steenezel. Ze zeggen dat ik dat van mijn mama heb. Niet dat van de steenezel. Ondertussen passeerden we supporterspunten 2 (Guy, die zag dat het goed zat) en 3 (Lauren en Leen, inclusief Belgische vlag en gecheer waardoor ze vast in heel Eindhoven weten wie ‘de Galles’ zijn). Supporterspunt 4 (Matthias, Sofie en mama) bevond zich op km 20, in de buurt van start- en aankomstsplaats, alwaar het dus tsjokvol stond en Matthias aan zijn 2e sprintje van die dag toe was. Enkele honderde meters later vervoegde papa me voor de 3e keer, ik liep nog steeds aan 4’20”/K. Samen passeerden we supporterspunt 5 (Jean-Marie : “Je gaat binnenkomen op 3’04”!”) dat zich precies in de helft van de afstand bevond. De volgende tien kilometer zouden zwaar worden, wist ik: er lagen geen supporterspunten en/of papapunten in. Gelukkig ben ik daar geadopteerd door een man (en zijn mannelijk gevolg) met ‘pacer’ op zijn rugnummer (maar geen ballon) en Johan (onbekende Hollander). Nog steeds fris en vlot genoot ik van de kilometers die op me afkwamen. De pacer en gevolg zijn helaas moeten lossen, maar Johan de onbekende Hollander niet, die bleef trouw op zo’n 2 meter voor me lopen. Op km 31 lag supportpunt 6 (mama, Sofie en Matthias, allen nog semi buiten adem om er op tijd te geraken) en ook het voorlaatste papapunt. Meneer de Held had zijn taak intussen omgegooid naar publieksopwarmer, en dat smaakte die Hollanders wel: ‘Nou, gaat lekker, Eva’, ‘strak tempo, meid’, ‘okee, gaat goed, Eva’, ‘nog effie volhouden, je bent er zo”. Ondertussen begon ik in de gaten te krijgen dat ik mijn richttijd hoogstwaarschijnlijk wel zou halen en dat ik mezelf bij de beginkilometers dus toch niet overschat had. Ik kon beginnen aftellen. Tot het volgende papapunt had ik tevens mijn trouwe Johan die nog steeds gewoon enkele meters voor mij bleef lopen. De laatste 2 km moest hij jammer genoeg achterblijven, mij veel succes wensende (no kidding). Helemaal alleen door een supporterende mensenzee lopende, passeerde ik nog 2 supporterspunten waarvan ik de exacte volgorde vergeten ben (Matthias zijn ouders, Marleen en Frank, en een oud-leerkracht van mij, Chris Croes). De laatste 200 meter kon er nog een sprintje af om uiteindelijk alleen (op één andere loper na) in het vizier van honderden (?) mensen de finish te passeren in een zeer mooie eindtijd van 3h03’03”, goed voor een 5e plaats. Ik kwam Marijke tegen, die binnenkwam op 2h59’08” en dus even euforisch was als mij, en wist meteen: “meer van dat!”.
Dankwoord
Met dank aan al mijn supporters en trainers: zonder jullie had ik dit nooit gekund, santé.
Mama en papa, Matthias en Sofie, Lauren en Leen, Marleen en Frank, Guy en Bart, Jean-Marie en Marijke, Willy en Johan de onbekende Hollander, dankjulliewel!
