Eén, twee, drie en vier in Dour: vlnr.: Marijke, Mona, André en Corinne. (Foto: Catherine W)
André D haeyer op weg naar onbetwistbaar goud. Alhoewel: van een weg is niet veel te bespeuren... (Foto: Catherine W)
Mona Rahmé zorgde voor flink wat weerwerk en pakte een verdiende zilveren medaille. (Foto: Catherine W)
Joris Steenput aan het werk bij de M50. Hier overigens in gezelschap van een gewezen clubgenoot, Jo Ameye.(Foto: Catherine W)
Marijke Willekens richting vierde plaats, na gratis modderbad. (Foto: Catherine W)
Ivo Vandermaesen: mooi 7de bij de M55-ers. (Foto: Catherine W)
BK veldlopen masters: een medaille van elke soort
Dour, 06 maart 2016
Zes moedige DCLA-masters hadden er een natte en koude zondagnamiddag voor over om in het verre Dour hun nationaal veldloopkampioenschap te gaan betwisten. Drie weken vroeger dan normaal, maar wegens de beurtrol tussen Vlaanderen en Wallonië, waren nu onze landgenoten uit het Zuiden aan de beurt om dit kampioenschap te organiseren. Er werd niet dadelijk een organisator gevonden over de taalgrens, totdat de CrossCup met Dour in de bres sprong. En wie Dour zegt, denkt meteen aan de lastigheid van het parkoers, met twee steile taluds, moeilijke afdalingen en een ondergrond die er nooit hard bijligt. Kortom: op het randje van wat verantwoord is voor mensen op middelmatige leeftijd, maar het was nu niet anders.
Dat was overigens ook te merken aan het aantal inschrijvingen: die lagen beduidend lager dan anders. De titelkandidaten gaven wel allemaal present, maar de subtop en de lopers die zich niet kunnen mengen voor een dichte ereplaats, bleven knus thuis binnen. Bovendien kregen de deelnemers een hele namiddag bakken water, sneeuw en hagel over zich heen. Alleen de laatste koers van de dag werd nog afgewerkt onder een schuchter lentezonnetje, maar toen hadden alle DCLA-ers al kennis gemaakt met de stevige kuitenbijters, de gladde modderstroken en de enkeldiepe plassen water op de omloop… De Leuvense oogst mocht evenwel gezien worden: een medaille van elke soort, een 4de plaats en twee Leuvense Halenaars die het eveneens prima deden.
Onder het goedkeurende oog en de welgekomen aanmoedigingen van onder meer onze voorzitter Eric Herssens, coach Catherine Wittenbergh, trainer Miel Verhulpen en collega-master Danielle Bauwens, mochten de vrouwen als eersten de sneeuwbuien in. Allemaal samen. Dat geeft een omvangrijke groep die na 500m al voor een groot deel stilstond op de korte, steile heuvel. Maar duidelijk mee voorin: onze Mona Rahmé. Mona was deze winter in 8 veldlopen gestart en had evenveel keer op het hoogste trapje gestaan. Zij mocht dus met reden vernoemd worden als medaillekandidate. Niet meer dan dat, want favoriete Veerle Dendoncker van KAA Gent stak er overal torenhoog bovenuit. Behalve dan nu in Dour, waar de Gentse uit West-Vlaanderen wat moeite had om in haar ritme te komen. Bijgevolg ‘ontsnapten’ twee oudere masters al heel vroeg in de koers op weg naar een solotocht en een zeker titel in hun categorie. Beiden bovendien ook geen onbekenden bij onze (gewezen) clubgenoten. Sandrine Host stak er torenhoog bovenuit en had in haar jeugdjaren al meerdere titels moeten laten aan onze Myriam Juveyns. Daarachter liep Fatiha Baouf na een jarenlange afwezigheid opnieuw richting podium, net zoals ze in het verleden als nieuwe-Belgische seniore al meerdere medailles van onze clubgenotes had afgesnoept. Nu had ze als W45 geen tegenstand op maat. Maar dicht daarachter werd er wél strijd geleverd voor de W35-titel, de enige koers-in-de-koers die echt spannend bleek. Veerle Dedoncker kreeg daarbij het gezelschap van Mona, die tot diep in de finale een heuse bedreiging vormde voor de jongere Gentse. Uiteindelijk gaf het slotoffensief van Dendoncker de doorslag, maar Mona had meer gedaan dan wat verwacht werd en moest voor haar zilveren medaille amper 9 secondjes toegeven. Na een opgave in 2014, een teleurstellende 5de plaats vorig jaar nu dus derde keer goede keer met een welverdiende zilveren medaille.
Corinne Debaets heeft ook al wat BK-veldloopstreepjes achter haar naam. 11 keer stond ze er al op het hoogste trapje en één keer werd ze tweede. Maar de carosserie sputterde op de drempel van haar 50ste verjaardag en daardoor moest ze na enkele stevige operaties aan een lange terugweg timmeren. Vorig jaar hervatte ze als 4de, maar nu vond ze zich na veel vallen en opstaan toch rijp voor het podium. Niet voor de titel bij de W50-ers, want daarvoor blijft uittredend kampioene Maria Vranckx buiten bereik. Dat bleek ook al snel in de race, maar ook een andere Herentalse, Ann Decoene, pas 50 geworden, wierp zich op als taaie noot om kraken. Lang leverde het duo strijd met het zilver als inzet, maar in de slotronde kon Ann toch duidelijk afstand nemen van Corinne die blij was met het brons. Marijke Willekens strandde hier op een heel ondankbare vierde plaats. Minder goed gestart en steeds in de achtervolging, kon ze nog opschuiven van plaats vijf naar vier. Marijke werd de laatste weken overigens ook al niet gespaard van lichamelijk leed, zodat deze vierde plaats toch mag gezien worden.
André D’Haeyer moest als M75 bij de gezamenlijke koers van de 50-plussers van start, waardoor het wedstrijdverloop wat moeilijk om volgen was. Niet voor André zelf, want die zat al snel in een comfortabele winnende positie, met de nijdige klimmetjes als felste tegenstanders. André pakte feilloos zijn eerste nationale veldlooptitel binnen en telde liefst 2,5 minuut voorsprong op zijn podiumgenoten.
Al onze medaillewinnaars kregen hun eremetaal overigens uit de handen van onze clubgenoot Gaston Roelants, zelf ooit als veertigjarige een ongenaakbare master op internationaal niveau.
Ook onze kern Halen was vertegenwoordigd in de hel van Dour. Ook dat gebeurde in de koers M50+ waar Joris Steenput als M50 beslag legde op plaats 12. Ivo Vandermaesen scoorde nog hoger als M55: hij werd heel knap 7de. Mooi van die mannen, die zo'n lange verplaatsing beloond zagen met een fraaie ereplaats !
Onder het goedkeurende oog en de welgekomen aanmoedigingen van onder meer onze voorzitter Eric Herssens, coach Catherine Wittenbergh, trainer Miel Verhulpen en collega-master Danielle Bauwens, mochten de vrouwen als eersten de sneeuwbuien in. Allemaal samen. Dat geeft een omvangrijke groep die na 500m al voor een groot deel stilstond op de korte, steile heuvel. Maar duidelijk mee voorin: onze Mona Rahmé. Mona was deze winter in 8 veldlopen gestart en had evenveel keer op het hoogste trapje gestaan. Zij mocht dus met reden vernoemd worden als medaillekandidate. Niet meer dan dat, want favoriete Veerle Dendoncker van KAA Gent stak er overal torenhoog bovenuit. Behalve dan nu in Dour, waar de Gentse uit West-Vlaanderen wat moeite had om in haar ritme te komen. Bijgevolg ‘ontsnapten’ twee oudere masters al heel vroeg in de koers op weg naar een solotocht en een zeker titel in hun categorie. Beiden bovendien ook geen onbekenden bij onze (gewezen) clubgenoten. Sandrine Host stak er torenhoog bovenuit en had in haar jeugdjaren al meerdere titels moeten laten aan onze Myriam Juveyns. Daarachter liep Fatiha Baouf na een jarenlange afwezigheid opnieuw richting podium, net zoals ze in het verleden als nieuwe-Belgische seniore al meerdere medailles van onze clubgenotes had afgesnoept. Nu had ze als W45 geen tegenstand op maat. Maar dicht daarachter werd er wél strijd geleverd voor de W35-titel, de enige koers-in-de-koers die echt spannend bleek. Veerle Dedoncker kreeg daarbij het gezelschap van Mona, die tot diep in de finale een heuse bedreiging vormde voor de jongere Gentse. Uiteindelijk gaf het slotoffensief van Dendoncker de doorslag, maar Mona had meer gedaan dan wat verwacht werd en moest voor haar zilveren medaille amper 9 secondjes toegeven. Na een opgave in 2014, een teleurstellende 5de plaats vorig jaar nu dus derde keer goede keer met een welverdiende zilveren medaille.
Corinne Debaets heeft ook al wat BK-veldloopstreepjes achter haar naam. 11 keer stond ze er al op het hoogste trapje en één keer werd ze tweede. Maar de carosserie sputterde op de drempel van haar 50ste verjaardag en daardoor moest ze na enkele stevige operaties aan een lange terugweg timmeren. Vorig jaar hervatte ze als 4de, maar nu vond ze zich na veel vallen en opstaan toch rijp voor het podium. Niet voor de titel bij de W50-ers, want daarvoor blijft uittredend kampioene Maria Vranckx buiten bereik. Dat bleek ook al snel in de race, maar ook een andere Herentalse, Ann Decoene, pas 50 geworden, wierp zich op als taaie noot om kraken. Lang leverde het duo strijd met het zilver als inzet, maar in de slotronde kon Ann toch duidelijk afstand nemen van Corinne die blij was met het brons. Marijke Willekens strandde hier op een heel ondankbare vierde plaats. Minder goed gestart en steeds in de achtervolging, kon ze nog opschuiven van plaats vijf naar vier. Marijke werd de laatste weken overigens ook al niet gespaard van lichamelijk leed, zodat deze vierde plaats toch mag gezien worden.
André D’Haeyer moest als M75 bij de gezamenlijke koers van de 50-plussers van start, waardoor het wedstrijdverloop wat moeilijk om volgen was. Niet voor André zelf, want die zat al snel in een comfortabele winnende positie, met de nijdige klimmetjes als felste tegenstanders. André pakte feilloos zijn eerste nationale veldlooptitel binnen en telde liefst 2,5 minuut voorsprong op zijn podiumgenoten.
Al onze medaillewinnaars kregen hun eremetaal overigens uit de handen van onze clubgenoot Gaston Roelants, zelf ooit als veertigjarige een ongenaakbare master op internationaal niveau.
Ook onze kern Halen was vertegenwoordigd in de hel van Dour. Ook dat gebeurde in de koers M50+ waar Joris Steenput als M50 beslag legde op plaats 12. Ivo Vandermaesen scoorde nog hoger als M55: hij werd heel knap 7de. Mooi van die mannen, die zo'n lange verplaatsing beloond zagen met een fraaie ereplaats !
