Daring Club
Leuven Atletiek

Gerd Devos werd voor de buitenwereld alvast dé nationale revelatie van de dag. Zelf weten we uiteraard beter en zijn we Gerds vierde plaats van Antwerpen in het voorjaar nog niet vergeten. Daar klokte onze ingeweken West-Vlaming af na 2u26’11” en hij zag er alleen maar drie Kenyanen voor zich. Ook nu liepen in Eindhoven (uiteraard) de Afrikanen in de frontlinies, maar Gerd had zich na Antwerpen heel minutieus en met vastberadenheid op dit kampioenschap – zijn allereerste BK, want hij zette pas dit jaar de stap naar de officiële wedstrijdatletiek – voorbereid.  Toch geen makkelijke opgave, want Gerd leidt een druk leventje als arts en moest heel goed balanceren tussen werk en hobby om zijn maximale weekvolume – tot 140 kilometer – toch te kunnen halen. Na een spoedcursus ‘atleten leren kennen’ koos hij in Eindhoven al snel voor het tweede ‘blanke’ groepje, met daarin enkele medaillekandidaten als Kristof Nackaerts (vorig jaar brons) en Bart Verschoren, de onvolprezen master die bij de M35 titels verzamelt van 800m tot marathon. De latere kampioen, Stijn De Vulder, was nog een niveau te sterk voor Gerd, vandaar zijn keuze voor groep 2. En dat loonde, want een ervaren Nackaerts – al 8 marathons op de teller – moest tot twee keer toe in de aanval om Gerd te kunnen lossen. Uiteindelijk zou het verschil tussen zijn zilver en het brons van Gerd niet hoger oplopen dan 66 luttele seconden. Naast een podiumplaats kwam er dus ook nog eens een schitterende besttijd van 2u24’01” bij voor Gerd, die overigens 14de in het totaalklassement werd ! Gerd dartelde bovendien nog fris als een hoentje over de eindstreep, “maar dat was slechts schijn”, aldus Gerd. “Het was zeker tijd dat de eindstreep in zicht was, want na de tweede tempoversnelling van Nackaerts, liepen mijn benen ook stilaan vol. Bovendien moest ik die laatste 20 kilometer bijna helemaal alleen afhaspelen.” Hoedanook: een prima prestatie én een BK-medaille in de hoofdcategorie voor de man die in de trainingsgroep van Jeroen Van Nieuwenhove de microbe van de officiële wedstrijdatletiek pas vorig jaar te pakken kreeg.

Tom Bolsius had afgelopen zomer zijn trainingsdiensten in functie van Eva, Dennis of Gerd gezet en uiteraard spoort dat ook aan tot een marathon. Tom is overigens niet onvertrouwd met de 42 kilometer, want vorig jaar klokte hij in Antwerpen 2u48’30”. De pas gepromoveerde officier van het Belgische leger, hield zich in de eerste koershelft aan de zijde van Joost Talloen. Diens broer, Hans Talloen, had in zijn schaarse vrije tijd (ook hij is arts met een zeer drukke praktijk) toch ook heel wat trainingskilometers kunnen verzamelen. Kwam daar vorig jaar nog een knieschijfbreuk als extra hindernis bij en er is dan niet veel nodig om zich in te beelden dat ook hij gemotiveerd in Eindhoven aan de start stond. Halfweg kwam Hans door op een schema dat beneden 2u40’ liet vermoeden. Ondanks de toegewijde bevoorradingen van vriendin Miek Fabre, ontmoette Hans toch de man met de hamer en het werd voor hem nog een zeer moeilijk slotfase. Ondertussen was Tom weggelopen van Joost Talloen en als M40-er zat er voor hem misschien ook wel een dichte ereplaats in. Hij kon nog voorbij Hans geraken en liep alvast een prima PR-M40 van 2u45’49” en werd 67ste in de totaaluitslag. Later bleek dat goed voor de vierde Belgische  plaats in zijn leeftijdscategorie. Hans had met een snellere start een nieuwe tactiek uitgeprobeerd, maar hoopte toch op beter dan zijn 2u46’37”. "Ik heb er alvast veel uit geleerd,” aldus Hans, die z’n broer Joost nog een dikke halve minuut aan de finish voorbleef (2u47’12”). Het broederpaar werd 72ste en 76ste in de globale mannenwedstrijd. Amper twee minuutjes later overschreed ook Davy Mesotten de finish: met 2u49'13" bleef ook hij beneden de 2u50' als 92ste  in totaal en als 8ste bij de M40.

Er kwam nog een tweede Belgische medaille voor DCLA, maar dan bij de vrouwen. Liesbeth Wouters kreeg voor haar 3u26’37” de bronzen medaille bij de W35.