Hilde Bottin op weg naar een 5de plaats op wereldvlak.
Hilde centraal tussen haar medespringsters; links van haar het podiumtrio.
Corinne Debaets in Bold Park aan het werk tijdens de 8 kilometer cross.
Corinne in de laatste ronde op weg naar een inhaalbeweging richting 8ste plaats.
Hilde Bottin zweeft naar 5de plaats op WK!
Perth (AUS), 27 oktober 2016
Het winterseizoen mag dan al wel begonnen zijn in ons eigen landje, aan het andere eind van de wereld wordt het stilaan zomer en daarvan kunnen drie clubgenoten meespreken. Zij nemen er deel aan de tweejaarlijkse wereldkampioenschappen voor masters in de West-Australische hoofdstad Perth. Deze kampioenschappen begonnen onder een leuk voorjaarszonnetje van om en bij de 20 graden en de regen is er ver weg. Alleen een storende wind kan het atletiekgenot van de deelnemers een beetje temperen. De eerste twee dagen zitten er op en zowel Hilde Bottin als Corinne Debaets hebben hun competitienummers al eens mogen opspelden.
Woensdagmiddag klokslag 12 uur – in België is het dan nog zes uur vroeger - startte Corinne aan de 8 kilometer lange veldloop op een biljartvlak grasparcours, zonder bijkomende hindernissen. Na de eerste van vier ronden lagen de medailles al vast: een sterk duo uit Groot-Brittannië en Nieuw-Zeeland had dan al een fameuze voorsprong op een Deense die haar brons ook al had kunnen veilig stellen. De Franse wereldkampioene bij de W45, nu voor het eerst in de oudere categorie aan de slag, hinkte toen al letterlijk achter de podiumfeiten aan en stapte halfweg uit koers. Corinne volgde op dat moment in tiende positie. Zonder forceren geraakte ze doorheen de eerste koershelft om in de slotronde toch een tandje bij te steken. Ze remonteerde daarbij nog twee leeftijdsgenotes en finishte dus als 8ste na het podiumtrio dat heel ver voor de rest uitliep. Een Australische, Nieuw-Zeelandse en twee andere Britse vrouwen waren ook nog sterker dan Corinne in dit 39-koppige deelnemersveld. Na deze ‘snelle duurloop’ besloot ze om de 5000m te laten vallen en zich te concentreren op de 800m (dit weekend) en de 1500m (het weekend nadien), allebei met reeksen en finales.
Donderdag waren de landgenoten allen op post voor de rechtstreekse hinkstapfinale van Hilde Bottin in het immens groot lijkende stadion met slechts één hoofdtribune. De weg naar deze finale was voor Hilde geen lachertje. Ze verbeterde in mei weliswaar het Belgisch record W50 tot 9m83, maar raakte nadien geblesseerd aan de hamstring. Erger nog: van trainen kwam bijna niks meer in huis. Dus werd het hier haar eerste competitie na al die maanden van ellende en revalidatie. Ze hoopte in de eerste plaats om minstens één fatsoenlijke sprong tot een goed einde te kunnen brengen. Daags voordien probeerde Hilde de blauwe aanloopstrook te verkennen, maar Australische officials zijn in tegenstelling met hun ‘gewone’ landgenoten niet altijd even vriendelijk. En dus werd Hilde, ondanks de regelmatig aangekondigde trainingsuren, zonder boe of ba van het veld gebonjourd. En nog was het lijden niet gedaan: na de eigenlijke opwarming, bij het binnengaan in de call-room, wisten de deelneemsters nog niet in welke zandbak ze zouden moeten springen. Niet onbelangrijk, want de wind mee of wind tegen blies redelijk fors.
Uiteindelijk nam Hilde haar eerste aanloop na al die maanden en ze landde al dadelijk bij 9m49 ! Meteen een leuk begin en dat kreeg een vervolg met 9m67 en zelfs 9m70 bij de derde sprong. Op dat ogenblik stond Hilde zelfs vijfde in de wedstrijd en kreeg ze drie bijkomende sprongen ! In de tweede helft werd het iets moeilijker, maar toch kwam er nog een 9m41 en een 9m60 uit de benen. Die sprong was ook de enige met geldige meewind (0,7) maar de blessure trok een fellere grimas op Hildes gelaat. Toch nog aanzetten voor de laatste poging: 9m51 ! Meteen was dat – volgens de woorden van Hilde zelf – de allerlaatste driesprong uit haar masterloopbaan. Het leverde Hilde alvast een hele knappe 5de plaats op tussen de twaalf deelneemsters. Vooraf had ze gehoopt op een poging voorbij de 10 meter, maar die lange inactiviteit wis je zomaar niet weg. Overigens sprong alleen het podiumtrio voorbij die 10 meter en dan nog met veel windsteun. Een internationaal podium, met een ongenaakbare Oekraiense winnares (10m88), een Finse die zich voor het zilver overtrof (10m37) en, jawel, een Indiaase die 10m23 haalde. Hilde liet concurrenten uit onder meer Zuid-Afrika, Brazilië en het thuisland achter zich. Ook opvallend: Frankrijk, Duitsland, de USA en Groot-Brittannië, de vier ‘reuzen’ in de masteratletiek, kwamen er in deze driesprong niet aan te pas. Maar Hilde Bottin kan haar ‘rampjaar’ 2016 toch met opgeheven hoofd verlaten: Belgische records indoor en outdoor, een 7de plaats bij het Europees indoorkampioenschap in maart in Italië en nu op wereldvlak nog twee plaatsjes beter !
De rest van het DCLA-programma in Perth ziet er als volgt uit: Corinne Debaets loopt nog de 800m-serie op zaterdag 29 oktober en hopelijk de finale op maandag 31 oktober. Haar 1500m-opgave begint op vrijdag 4 november met de series, waarvan de finales een dag later geprogrammeerd zijn. Ook Thierry Huberland komt nog snel overgevlogen naar Australië. Op de slotdag van deze WK, zondag 6 november, moet hij ’s morgens aan de slag voor de rechtstreekse finale van de 3000m steeple. Dat Thierry in vorm is, bewees hij vorige zaterdag nog, toen hij in Vorst een stokoud clubrecord (1989) van niemand minder dan René Francis (10’05”6) naar de archieven liep: 3000m in 10’01”76 ! Hij is er dus klaar voor…
Donderdag waren de landgenoten allen op post voor de rechtstreekse hinkstapfinale van Hilde Bottin in het immens groot lijkende stadion met slechts één hoofdtribune. De weg naar deze finale was voor Hilde geen lachertje. Ze verbeterde in mei weliswaar het Belgisch record W50 tot 9m83, maar raakte nadien geblesseerd aan de hamstring. Erger nog: van trainen kwam bijna niks meer in huis. Dus werd het hier haar eerste competitie na al die maanden van ellende en revalidatie. Ze hoopte in de eerste plaats om minstens één fatsoenlijke sprong tot een goed einde te kunnen brengen. Daags voordien probeerde Hilde de blauwe aanloopstrook te verkennen, maar Australische officials zijn in tegenstelling met hun ‘gewone’ landgenoten niet altijd even vriendelijk. En dus werd Hilde, ondanks de regelmatig aangekondigde trainingsuren, zonder boe of ba van het veld gebonjourd. En nog was het lijden niet gedaan: na de eigenlijke opwarming, bij het binnengaan in de call-room, wisten de deelneemsters nog niet in welke zandbak ze zouden moeten springen. Niet onbelangrijk, want de wind mee of wind tegen blies redelijk fors.
Uiteindelijk nam Hilde haar eerste aanloop na al die maanden en ze landde al dadelijk bij 9m49 ! Meteen een leuk begin en dat kreeg een vervolg met 9m67 en zelfs 9m70 bij de derde sprong. Op dat ogenblik stond Hilde zelfs vijfde in de wedstrijd en kreeg ze drie bijkomende sprongen ! In de tweede helft werd het iets moeilijker, maar toch kwam er nog een 9m41 en een 9m60 uit de benen. Die sprong was ook de enige met geldige meewind (0,7) maar de blessure trok een fellere grimas op Hildes gelaat. Toch nog aanzetten voor de laatste poging: 9m51 ! Meteen was dat – volgens de woorden van Hilde zelf – de allerlaatste driesprong uit haar masterloopbaan. Het leverde Hilde alvast een hele knappe 5de plaats op tussen de twaalf deelneemsters. Vooraf had ze gehoopt op een poging voorbij de 10 meter, maar die lange inactiviteit wis je zomaar niet weg. Overigens sprong alleen het podiumtrio voorbij die 10 meter en dan nog met veel windsteun. Een internationaal podium, met een ongenaakbare Oekraiense winnares (10m88), een Finse die zich voor het zilver overtrof (10m37) en, jawel, een Indiaase die 10m23 haalde. Hilde liet concurrenten uit onder meer Zuid-Afrika, Brazilië en het thuisland achter zich. Ook opvallend: Frankrijk, Duitsland, de USA en Groot-Brittannië, de vier ‘reuzen’ in de masteratletiek, kwamen er in deze driesprong niet aan te pas. Maar Hilde Bottin kan haar ‘rampjaar’ 2016 toch met opgeheven hoofd verlaten: Belgische records indoor en outdoor, een 7de plaats bij het Europees indoorkampioenschap in maart in Italië en nu op wereldvlak nog twee plaatsjes beter !
De rest van het DCLA-programma in Perth ziet er als volgt uit: Corinne Debaets loopt nog de 800m-serie op zaterdag 29 oktober en hopelijk de finale op maandag 31 oktober. Haar 1500m-opgave begint op vrijdag 4 november met de series, waarvan de finales een dag later geprogrammeerd zijn. Ook Thierry Huberland komt nog snel overgevlogen naar Australië. Op de slotdag van deze WK, zondag 6 november, moet hij ’s morgens aan de slag voor de rechtstreekse finale van de 3000m steeple. Dat Thierry in vorm is, bewees hij vorige zaterdag nog, toen hij in Vorst een stokoud clubrecord (1989) van niemand minder dan René Francis (10’05”6) naar de archieven liep: 3000m in 10’01”76 ! Hij is er dus klaar voor…
