Daring Club
Leuven Atletiek

Corinne Debaets trad vrijdagmiddag aan in de tweede van drie series 1500m. Normaliter mocht een finaleplaatsje geen probleem opleveren: de beste twee van elke serie, plus de tien verliezende tijden kregen een finaleticket. In de derde serie gaven de twee topfavorieten niet thuis, maar in serie twee zat al de Zuid-Afrikaanse winnares van de 800m, aangevuld met de Nieuw-Zeelandse nummer twee van cross en 5000m. Het was dus een utopie om een rechtstreeks finaleticket te versieren en dat bleek meteen na het startschot. Top twee weg en Corinne in spaarmodus met de rest van de bende op sleeptouw. Ze zorgde er voor dat het tempo net hoog genoeg was om een veilige verliezende tijd binnen te rijven en reageerde dan ook bewust niet toen ze in de slotmeters werd voorbijgelopen door een Canadese en een Tsjechische, die allebei een PR liepen.  8ste totaaltijd met 5'20": job done.

De dag nadien, zaterdag 05 november, werd de finale betwist op het heetste moment van de dag: jawel… 35 graden Celsius met flink wat wind in het ruime en open stadion. Corinne moest een keuze maken: ofwel de ongenaakbare top vier (naast de voornoemde atletes ook nog twee Britse vrouwen) proberen volgen; ofwel eigen tempo lopen op weg naar een – hopelijk - vijfde plaats. Het eerste kon gelijk staan met sportieve zelfmoord, in het tweede kon de concurrentie alweer mooi profiteren van een gepaste tempomaakster en niemand mocht ook de impact van de weersomstandigheden niet onderschatten.

Na het startschot bleek al snel dat het toptrio niet het volle pond wilde geven, waardoor ook de tweede Britse al heel snel bij de podiumkandidaten aansloot. Corinne twijfelde evenmin en plaatste zich als vijfde in deze kopgroep die zich vrijwel meteen ver afscheidde van de rest van het deelnemersveld. Het tempo werd geleidelijk aan opgedreven en onze clubgenote bleef verbazen, want ze kon nog steeds vooraan mee. Uiteindelijk bestaan er toch geen wonderen in onze sport en bij het luiden van de bel bleek dat plaats vijf haar deel werd. De rest van de finalistes was intussen al heel ver teruggeslagen. Opnieuw speelde de Zuid-Afrikaanse haar knalspurt uit om te winnen in 4’48”, een fractie voor de Britse Europese indoorkampioene van dit jaar. Nieuw-Zeeland kreeg brons voor 4’49” en nummer vier verpulverde haar besttijd met liefst tien seconden tot 4’52”.  Dat zijn stuk voor stuk toptijden, zeker gezien de weersomstandigheden ! Maar ook Corinne liet zo’n topchrono noteren voor haar 5de plaats: 5’02”59 ! Dat is amper een fractie boven het Belgisch record van 4’58”37… Meteen een prima WK in Perth voor onze 13-voudige wereldkampioene met brons, een 5de en een 8ste plaats.

Van achter de omheining hadden Hilde Bottin en Thierry Huberland ondertussen hun kelen schor geroepen als hevigste supporters, wetende dat hun opdracht een dag nadien er nog aan kwam. Gelukkig was het zondagochtend ietsje minder heet, zeker toen Thierry Huberland al om kwart voor negen achter de startlijn plaats nam voor zijn eerste wereldkampioenschap bij de masters. Onze nu M55-er had jaren geleden als jongere master al eens een Europees toernooi (Potsdam) meegemaakt en finishte daar als een goede vierde. Nu had Thierry zich al maandenlang uiterst gefocust op deze wedstrijd. Een focus die af en toe wel eens werd gedwarsboomd door een heel strak werkschema. Na enkele dagen aanpassing in zijn tweede thuishaven – Singapore – was Thierry pas donderdagavond laat toegekomen in Perth. Wel met een lange vliegreis in het lijf, maar gelukkig zonder een nog te overwinnen tijdsverschil. Zijn steeplereeks gaf liefst 20 deelnemers aan voor de rechtstreekse finale, waarvan er vijf niet kwamen opdagen. Aan twee van de deelnemers bleek op papier niet te tornen, maar voor het brons kwamen een vijftal anderen toch wel in aanmerking, waaronder Thierry. Die had zich voorgenomen om behoedzaam van start te gaan, met z’n recent clubrecord (11'40", eind augustus in Ninove) in het achterhoofd. Zo gezegd, zo gelopen… Na één ronde liep Thierry in zesde à zevende positie maar hij had toen al in de mot dat de vroege leider het daar niet zou uitzingen tot het einde vanwege een heel povere hindernistechniek. Een rondje verder liep Thierry al in vierde positie, en de ingehaalde concurrenten maakten geen aanstalten om aan te klampen. Na de eerste kilometer kreeg Thierry ook de Brit in een bronzen positie in het vizier en nog voor halfweg liep onze ‘Raketman’ op plaats drie. Je moet wat durven in het leven ! Wie de steeple een beetje kent, weet dat omstreeks de tweede kilometer een cruciaal punt komt: en zowaar… Thierry sloot aan bij het leidende duo ! Twee mannen die op papier liefst een halve minuut sneller zijn. Het werd nog mooier: de Italiaan (besttijd 10’58” !) moest lossen en Thierry alleen weg met een rijzige Pool die als 58-jarige nog een gave hordetechniek meester was. Op dat moment, met nog twee rondjes te lopen, sloeg bij Thierry ook de vermoeidheid keihard toe in de benen: de sprongen werden minder vloeiend, de Italiaan kwam terug voorbij en toen Thierry de bel hoorde, ging er nog maar één gedachte door z’n hoofd en pijnlijke benen: ‘de bronzen medaille vasthouden’. En dat lukte probleemloos, met een eindtijd van 11’30”09, sloeg hij nog een tweede vlieg in dezelfde klap: clubrecord !  Medailles op een WK Masters moeten zeker gerelativeerd worden, maar ze zijn heus niet voor iedereen weggelegd. Thierry treedt dus toe tot een select kransje van clubgenoten, waarvan ene… Gaston Roelants tijdens het allereerste WK voor masters eind jaren ’70 zijn steeplekampioenschap won in een wereldrecord voor de M40. Een WR dat slechts enkele jaren geleden werd verbeterd door een Italiaan.

En dan was het in het andere stadion, zo’n dertig kilometer verder,  bijna tijd voor de rechtstreekse finale van de 4x100m voor W50. Het samenbrengen van zo’n nationaal team op het einde van een masterkampioenschap, is echter geen sinecure: vermoeidheid, terugreisplannen, blessures, goesting,… het speelt allemaal mee. Maar niet voor onze Hilde Bottin. Haar (laatste) hinkstapcompetitie ooit op een WK-masters was al geschiedenis, maar ze was gemotiveerd om samen met twee andere W50-ers (Gerda Andries en Bénédicte Van Dooren) en één W65 (Hildegarde Vanhorenbeeck) het beste voor België te geven. Goed beseffend dat de grote atletieklanden bij de masters (USA, Frankrijk, Groot-Brittannië, Duitsland, Japan) uit een veel ruimer reservoir kunnen diepen om de medailles binnen te halen. Maar net als in de steeple (hindernissen), kunnen in de aflossingen (stokwissels) eigenaardige dingen gebeuren… Het nationale viertal maakte geen fouten in de stokwissels en kwam al na 57”55 als vierde over de eindstreep ! Mooi gedaan dus, mede dankzij Hilde, die zich hier opnieuw als de luidste Belgische supporter manifesteerde, en die na haar vijfde hinkstapplaats er nu ook een 4de estafetterangschikking bijvoegde.