Daring Club
Leuven Atletiek

Aangezien de marathon al om 10u begon en het toch 1,5 u rijden is uit Leuven waren we al om 6.30u vertrokken zodat ik nog op tijd mijn nummer en shirt kon ophalen. Aangekomen in het Beursgebouw viel weer direct het zeer georganiseerd gebeuren van onze noorderburen op. Geen files om aan te schuiven…direct nummer ophalen en bankjes beschikbaar om rustig een potje havermout op te lepelen. Ondertussen even tijd om rond te kijken….man, man, veel professionele en afgetrainde lopers precies. T was dan natuurlijk ook tegelijkertijd het BK marathon voor de Belgen.

Naar jaarlijkse gewoonte richtte het DCLA bestuur een “ludieke” aflossingsuurloop in om het zomerseizoen af te sluiten.
Zoals steeds mochten onze kleinsten om 18u30 de spits afbijten om tijdens een half uur lang, aflossingen van 200m te lopen. Met 20 ploegen was dit een mooi schouwspel om naar te kijken! Als beloning kregen ze allemaal een medaille, een appel, een donut en een cup cake.
Intussen hadden op het secretariaat 21 ploegen van maximum 8 deelnemers zich ingeschreven voor de uurloop. Sommigen met de bedoeling om het record van Gaston (in zijn eentje) te verbeteren, anderen gewoon voor “de fun”.

Zondag heeft Evi Vercruyce een mooie bronzen medaille behaald het BK.  Ze kwam nochtans niet meteen goed in de wedstrijd. In haar twee eerste pogingen wierp ze ongeldig en moest ze in haar derde poging een geldige prestatie neerzetten om nog kans te maken op een medaille. Gelukkig wist ze haar kalmte te bewaren en kwam ze in haar derde poging zelfs tot een nieuw PR van 38m89. In haar volgende pogingen kon ze zich niet meer verbeteren maar haar vers PR bleek voldoende voor een verdiende 3e plaats.

“Het begon allemaal op een druilige dinsdagavond eind februari aan de keukentafel. Het moet een vrij-, zater- of zondag geweest zijn, vermits ik tijdens de week op kot zit en met volle teugen geniet van student-zijn.”
Twee grote fouten in de eerste twee zinnen van mijn allereerste marathonverhaal. Op de contradictio wees ik jullie vorige keer al, maar belangrijker: het begon natuurlijk allemaal veel vroeger. Het begon namelijk die ene zaterdagnamiddag in Margijsbos (voor de leken: het steilste bos in Loonbeek City en omstreken) waarop ik zot genoeg was met papa een eindje te gaan lopen en hij me in de bergop aanmaande “niet te stappen, het maakt niet uit hoe steil het is of hoe traag we gaan, gewoon niet stappen”. Gehoorzaam zoals jullie me allemaal kennen, heb ik dat advies afgelopen zondag in Berlijn wel 20 keer aan mezelf herhaald, “Gewoon. Niet. Stappen.” Danku, papa.

Onze 4 dappere g-atleten vertrokken bij grauw regenweer. Het was een hele rit naar Lier maar aangekomen werden we dan toch verwelkomd door de zon. Voor onze atleten was het de eerste keer dat ze deelnamen aan een atletiekwedstrijd. Het was dan ook erg spannend allemaal. Ze lieten de spanning wel niet aan hun hart komen. Even vrolijk en enthousiast als op de trainingen begroetten ze elkaar.
Ze werden al snel klaar gestoomd. Eerst door het aantrekken van de DCLA-tshirt, het bevestigen van het startnummer en nadien door het opwarmen. Onze atleten keken hun ogen uit. Er was muziek, een omroeper, vele andere deelnemers, een startpistool, … Het is toch wat wennen allemaal.